You are here

Het denken die er in de kiem al is

Mijn leven is een aaneenschakeling van radicale gebeurtenissen, toch geen zo groot als de ervaring van 2017.

Eind 2016 begon ik een ervaring te hebben die mijn wereldbeeld volledig door elkaar schut. In mijn hoofd ben ik plots in vrije val, toen had ik helemaal geen benul wat dat betekende. Het is een gevoeld dat dagen bleef duren en dan maak ik ook een effectieve val bij het klimmen. Dat die val gebeurde was vreemd, dat ik het overleefde nog meer. In de fractie van een seconde, toen de dood onomkeerbaar leek heb ik het Nirvana gevoeld ... zalig, het eindeloos niets, eindelijk rust !

Het was mijn eerste bijna dood ervaring, maar ver van mijn laatste. Het was het begin van een bovennatuurlijke trip die maanden zou duren. Het gevoel van vallen bleek de start van interne-weg, op weg naar een auditie met wat ik liefst het kosmische bewustzijn noem (als vrijdenker weiger ik het concept God te gebruiken, dat concept hebben de institutionele machten om zeep geholpen ... zoals Nietzsche het zei "Gott ist tot"). Na bijna een jaar op deze trip wens ik te schijven. Wel bescheiden, het is nog te vroeg om meer los te laten. Loslaten ... dat was blijkbaar HET thema van 2017.

Mijn eigen leven loslaten was blijkbaar nog gemakkelijk. Mijn ambities, liefde en lust loslaten was een stuk harder, dit process duurde van December tot en met Maart. Vooral de maand Februari was heftig, toen ik dronken werd van inzicht, juist zo begreep ik dat "denken" er in de kiem altijd al was en dan is er "het eenwording met het kosmische bewustzijn". Wel toepasselijk dat ik mezelf Kiemen ben beginnen noemen in 2004, zo begrijp ik hoe intuïtief heel mijn ontwikkeling in weze is. Ik ben al heel mijn leven op dit pad.

Je kan dit "dronken van inzicht" ook beschrijven als intuïtieve kennis, echter woorden schieten ernstig te kort t.o.v. de ervaring. Tot dan kon ik de dans met de dood en andere vormen van weerstand en obstakels nog afdoen als toevallige gebeurtenissen. In Februari komt deze dans is een stroomversnelling. Ik zal zelfs tot twee keer opsloten geraken onder de meest bizarre omstandigheden. Niet enkel door mijn perceptie, de mensen betrokken bij deze opsluiting zeggen zelf dat het bizar was. Het zit dus niet gewoon in mijn hoofd (m.a.w. psychotisch), noch is het enkel een externe kracht (m.a.w. openbaring). Trouwens, de pot op me dit hokjesdenken ... ik ben een vrijdenker !

Wat duidelijk was, is dat "iets" bang was van wat ik bracht. Dat iets is collectief, bewust en blijkbaar instaat om lichamen te claimen, maar noem het a.ub. geen demonen. In Februari en Maart zal ik tal van mensen met glazen ogen zien. Soms één persoon, vaak echter hele groepen, die wat "aangeschoten" lijken. Als ik na het gebeuren de mensen er overvraag lijken ze een gat in hun geheugen te hebben. Met reacties als "dat was niet belangrijk" of "ik was dronken" doen ze het vluchtig af ... het idee dat je niet heer en meester bent van je eigen lichaam is inderdaad beangstigend.

Na een jaar van informatie verwerken lijkt me het werk van de spirituele antropologen Carlos Castaneda en Terence McKenna het best te verklaren wat dat "iets" is. Alvast een heel stuk beter dan al die religies, hoewel zij ook telkens een deel van de puzzel lijken te zien. Het best woord voor dat "iets" tot nog is Nagual. Ik zal ruimte tijd getest worden door de Nagual (waaronder een week lang een vorm van waterboarding), als krijger kijk ik met nostalgie naar het slagveld dat deze tijd was. Echter dit slagveld was naar mijn persona en die heb ik dus overleefd, ze is voorbij.

De oorlog gaat echter over de wereld veranderen en ik zit aan de kant van de digitale humanisten die in zware strijd zijn met de conservatieve kapitalisten. De ironie is wel dat de conservatieve kapitalisten eveneens technologie aanwenden in hun strijd, wel zonder die lief te hebben en met het gevaar dat we overheerst gaan worden door A.I. (als direct gevolg van overcentralisatie).

Mijn persoonlijke veldslag is dan wel gewonnen, de oorlog ziet er erg somber uit momenteel. Ik kan dus niet wachten om op een breder slagveld te staan. Deze blog is dan ook een eerste stap in die richting. Ik wil professioneel doorbreken dit jaar en dat zal dit doen door zo tegelijk zo trouw mogelijk te blijven aan de ervaring van het afgelopen jaar.

Gezien het afgelopen jaar erg persoonlijke beleving is wens ik in deze blog niet dieper in te gaan op dat deel. Het is nog te vroeg en te onbegrepen. Laat me wel closure hebben rond het professionele falen van 2017 en hoe ik hieruit zal leren om in 2018 het beter te doen. De samenwerking met RBLS die eveneens begon op te lossen in December, zal tegen Maart tot een volledige breuk leidde.De trip met RBLS was in December erg turbulent geworden. Het begon nochtans erg rustig in September 2015.

We begonnen onze samenwerking door gezamenlijke prospecties. We verpakten ons als "het beste van twee werelden": ik met mijn wetenschappelijke kennis rond innovatie en mijn co-founders met hun ondernemingszin. Hoewel we geanimeerde reactie kregen, kwam er geen geld binnen. Begin 2016 verhoogt de druk om een product te ontwikkelen, we ontwikkelen een SaaS-audit tool. Na maanden ontwikkeling en testen zien we het potentieel als ook de groei kost. Deze weg zou ook niet snel tot een inkomen leiden. We doen in de zomer een tweede pivotering en maken een workshop die we in September beginnen testen. We boeken sneller resultaten en hebben de eerste "warme" klanten in November. Dan komt de eerste "koude" klant en zo wordt duidelijk wat we zakelijk nog moeten ontwikkelen.

Echter een volledig jaar van R&D had mijn co-founders uitgeput. Franco die tegelijk ook met andere ondernemingen bezig was trekt als eerste de steker er uit (eind December). Dit zorgt er bij Maarten en mij voor dat we in een stroomversnelling gaan, opzoek naar een "embedded-bvba" structuur, we spreken o.a. met Duval Union en Cronos Groep. De gesprekken waren positief, toch beslissen we om een derde pad te bewandelen: RBLS te laten oplossen als een co-operatie medium voor de creative sector. Dat idee kwam doorde samenwerking tussen Made en Wonderland, in het kader van "Lets think design". Maarten begint deze rol op te nemen en zo ontstaan er voor mij tijd om thuis te schijven en reflecteren.

Dat schijven en reflecteren leid tot een manier van mijn persona te kunnen loslaten en zo dus tot het dronken worden van inzicht. Mijn thuisfront sloeg echter tilt, plots zat ik thuis ingedoken achter mijn scherm, geen afspraken meer en geen inkomen. Terwijl ik in mijn hoofd ongelooflijke bevrijding ervaarde werd mijn thuis een hel, waar ik vooral ruzie maakte door onbegrip voor de situatie. Zo belande ik op een vlieger naar Malaga om even wat tijd en ruimte voor mezelf te maken ... van de regen in de drop.

Wat in Malaga gebeurde heeft terecht de mensen rond me in paniek laten schieten. Wat begon als een avondwandeling eindig in een dwangbuis (letterlijk), de hele escalatie is echt absurt. Via een repatriëring geraak ik terug thuis. Omdat het zo absurt was, was er geen reden voor medische verzorging en ging ik gewoon terug naar huis. Als ik een week na mijn thuiskomst vast kom te zitten in Duffel op een even absurde manier, dan ontstaan een pivotering op mijn persona. Het was wel de laatste druk die mijn zakelijke relatie aankonden.

Maarten gaat met RBLS als interface tussen Made en Wonderland verder, toch dat heeft niets meer met mijn onderzoek te maken. In de maanden daarop onderhandel we over hoe we de samenwerking opzeggen. Hierbij verzeker ik dat de R&D en IP van mijn onderzoek contractueel uit RBLS gehaald wordt. In deze maanden ben ik nog heel veel bezig met persoonlijke ontwikkeling, professioneel gebeurt er dus weinig. In de zomer zal ik twee wegen testen. Ten eerste een investeerder vinden om de R&D naar een eigen zaak te brengen. Ten tweede om als freelance mij dienstbaar te stellen voor R&D problemen bij andere bedrijven. Alleen en maar deeltijds hier mee bezig kom ik na een halfjaar niet ver.

Zo beslis ik in November om me op de arbeidsmarkt te smijten, met tal van leuke sollicitatie gesprekken. Dat zet ik wel even snel stop om een andere opportuniteit te volgen: leerkracht wiskunde. Zo kan ik pas echt ervaren wat het probleem met secundair onderwijs is. Het inzicht rond collectief bewustzijn is bijzonder boeiend en zal nog verwerkt worden in een ander artikel.

De ervaring eind 2017 geeft me energie om professioneel te gaan versnellen in 2018. Toch de ervaring van 2017 heeft me vooral geleerd om veel duidelijker te zijn waarvoor ik sta en om minder naïef te zijn in mijn verwachtingen. Ik zie voor 2018 de spirituele trip van 2017 versmelten met het onderemingsverhaal van 2015-2016. Hoe dat juist zal gaan moet beleeft worden, maar de intentie is duidelijk gezet.

Mijn intenties voor 2018 zijn duidelijk, als jullie intenties eveneens humanistisch zijn wens ik je het best !

Als je bij de graaiers hoort ... wel dan zie ik je op het slagveld !